Szczerość wobec dziecka!

„To takie maleństwo! Przecież nie będziesz mu strasznych rzeczy opowiadać, prawda?”- dopytuje się teściowa.

O jakie „straszne rzeczy” chodzi?

O życie.

Rodzice pragną dla dziecka wszystkiego, co najlepsze, chcą uchronić je przed otaczającym złem, przemocą czy innymi rzeczami uważanymi przez nich za ”straszne”. Jest to nieodłączna część rodzicielskiej miłości – dbać o dziecko i chronić je.

Czym innym jest jednak ochrona, a czym innym tworzeniu nierealnej wizji otaczającego świata! Nie chodzi o to, by roczniakowi opowiadać o Holocauście. Chodzi o to, by być szczerym wobec dziecka. Szczerym we wszystkim, o czym z dzieckiem rozmawiamy.

Szczerym w uczuciach i wypowiedziach. Dzieci świetnie wyczuwają sztuczność naszego zachowania, wiedzą, że nie mówimy im wszystkiego. Nie warto wikłać się w kłamstwa, czy „wersje prawdy dobrej dla dzieci”.

To, nad czym warto się zastanowić, to forma, w jakiej przedstawimy dziecku odpowiedzi na jego pytania. Już teraz, gdy nasz szkrab ma 2 latka, boimy się, jakim będzie nastolatkiem, czy będzie chciał z nami rozmawiać, czy też może będzie ukrywał swoje wątpliwości i pytania. Tak naprawdę to właśnie teraz mamy wpływ na przyszłość – będąc szczerym z najmłodszym nawet dzieckiem, dajemy przykład na to, jak, dzięki szczerości, można budować więź opartą na zaufaniu.

Wczesnaedukacja to pomoc w rozwoju dziecka, ale również budowanie bliskich relacji z dzieckiem, które są oparte na miłości, zaufaniu i szczerości. Jak stworzyć taką relację?

Być szczerym- zarówno w odpowiedziach na najprostsze pytania (nie bać się powiedzieć dziecku, że czegoś nie wiemy i wspólnie szukać rozwiązania, odpowiedzi) jak i te najtrudniejsze, dotyczące np. przemijania, śmierci czy seksu. Należy przy tym pamiętać, że można dziecku powiedzieć, że nie chce się na dany temat rozmawiać, lecz nie wolno skończyć na samym wygłoszeniu formułki. Trzeba dziecku wyjaśnić dlaczego tak się dzieje, niejako wytłumaczyć się.

Powinniśmy również  starać się unikać stwierdzeń typu: „nie, bo nie”, „jest tak, bo tak jest” itp. Relacja oparta  na szczerych rozmowach sprzyja budowaniu bliskości i zaufania  (a okresu buntu nastolatka możemy się zdecydowanie mniej obawiać).

Tym, na co warto zwrócić uwagę jest, po pierwsze, to, że dziecko, poznając świat, chce nas pytać (wszystko jedno czy jest to pytający wzrok, wskazywanie palcem, czy werbalne próby zadania pytania). To my –dorośli- powinniśmy wprowadzać swoje pociechy w świat, ale świat rzeczywisty. Nie chodzi tu o to,  by w krótkich,  zdawkowych słowach mówić o okrucieństwie, wojnach, katastrofach, lecz o to, by dobierać słowa właściwe  dla etapu rozwoju dziecka. Szczerość w rozmowie jest czasem trudna. Jeszcze ciężej jest szczerze opowiadać dziecku o swoich emocjach, ale to jedyna droga, jeśli zależy nam na  na zbudowaniu relacji pełnej zaufania, na tym, by bliskość była prawdziwa.

Pamiętajmy, że jest to więź na całe życie! A przecież nikt nie chce żyć w zakłamaniu – ani dziecko, ani my- dorośli.

Dota Szymborska