Matczyne priorytety

Z wymuszonym uśmiechem opowiadasz, że dla dziecka zrobisz wszystko.

Koleżanka jest zdziwiona, że twój trzyletni synek nigdy nie widział cię z odkurzaczem.

Tłumaczysz jej, że przecież można sprzątać i gotować w nocy (ewentualnie w czasie drzemki szkraba). Żeby nie wzbudzać zbytniego zainteresowania, nie wspominasz o tym, że w nocy, gdy wszyscy śpią, prasujesz...

Przez przypadek ze śmiechem opowiadasz, że od urodzenia córeczki nie przeczytałaś żadnej książki. Okazuje się, że znikasz, jesteś coraz mniej widoczna. Tak bardzo pragniesz, żeby twojemu maleństwu niczego nie zabrakło, że zmęczenie powoli, aczkolwiek nieubłaganie, zaczyna coraz mocniej dawać o sobie znać. Z coraz mniejszym entuzjazmem pokazujesz karty z kropkami.

Coraz częściej chodzisz w czapce, by nie były widoczne odrosty. Największy luksus- kąpiel w pianie –też powoli znika z harmonogramu twoich wieczorów – boisz się, by nie zasnąć i nie utopić się.

Z radosnej mamy stajesz się niewolnicą domu i dziecka.Jesteś coraz bardziej opryskliwa. W tym samym czasie dom lśni.

Dziecko albo karmisz dziecko piersią do lat trzech, albo sama wyciskasz soki z ekologicznych warzyw – nie idziesz na łatwiznę.

Nie zapominasz o angielskim (dla dziecka), nauce migania (dla dziecka), umuzykalnianiu (dla dziecka), basenie (dla dziecka).

Nagle sama nie wiesz, kiedy mąż coraz dłużej zostaje w pracy. Nawet nie zauważysz, że wyjechał na delegację (a było to tydzień temu).

Dziecko jest coraz bardziej rozdrażnione, zaczynają się histerie bez powodu.

Czy aby na pewno? Powodem jesteś ty i twoje hiperzaangażowanie.


Usiądź, pooddychaj, odzyskaj uśmiech. Nie myj dziś podłogi, zrób sobie WOLNY DZIEŃ.

Odzyskaj siły, a wszystko wokół się zmieni.

Ty powoli staniesz się sobą. Zanim się obejrzysz, maluszek przestanie histeryzować, będzie umiał dodawać do 97, a ty będziesz opowiadała znajomym o nowej książce Doris Lessing. Dziecko jako priorytet – tak, wykluczenie z życia – nie.

Dota Szymborska