Wystarczająco dobra mama?

Dziś nie wystarczy być dobrą mamą. Teraz trzeba być supermamą. Wszystko jest "super". Począwszy od płynu do mycia naczyń, poprzez nianie, a skończywszy na rodzicielstwie.

Czytając książkę Polly Williams "Wzloty i upadki Super Mamy", zastanwiałam się ile opowieść Brytyjki z klasy średniej, mieszkającej w Londynie, ma cech wspólnych z życiem współczesnej polskiej mamy. W końcu nasze realia bardzo różnią się od tych "zachodnich" - inny jest nie tylko status majątkowy Polaków i Brytyjczyków, ale również podejście do roli matki. Właśnie roli mamy, a raczej supermamy, chciałabym poświęcić uwagę. Polska supermama ma kilkoro dzieci, elegancki wózek, pędzi z jednych zajęć pozaszkolnych na drugie, na ręku trzyma młodsze dziecko. Jej skóra jest szaroziemista, lodówka pełna zdrowego jedzenia. Jej dzieci bawią się tylko zabawkami edukacyjnymi. Obowiązkową lekturą przed pójściem spać są dizajnerskie książeczki dla pociech, a dla mamy podręczniki o tym jak wychować mądre dziecko. Polska supermama przestaje być kobietą, bo bycie matką często stoi w sprzeczności z kobiecością, rozumianą jako dbanie o swoje potrzeby, elgancki strój. Polska mama przestaje być kobietą, staje się MATKĄ. A matki, jak wiadomo, są nie po to, by je oglądać, lecz po to, by opiekować się dziećmi. Tutaj właśnie pojawia się największa różnica pomiędzy Brytyjkami a Polkami - te pierwsze potrafią zachować swą kobiecość nawet w okresie macierzyństwa.

Miesiąc temu widziałam bilbord (jeden z tych nielegalnych, społecznych ). Były na nim trzy rysunki w postaci znaków drogowych- najpierw dziewczyna z lizakiem i napis: "Bardziej córka niż kobieta", potem: "Bardziej żona niż kobieta i wreszcie: "Bardziej matka niż kobieta" . Plakat już dawno został przemalowany, zniknął. Niestety, stereotyp, przypisujący polskiej kobiecie jakąś rolę, pozostał. Polka nie może, nie chce, nie potrafi (niepotrzebne skreślić) być kobietą i TYLKO kobietą.Książka Williams to lektura lekka, bliska brytyjskiemu chick lit'owi, lecz, według mnie, ważna dla polskiej mamy dlatego, że więcej niż o dziecku mówi o tym, co się dzieje z kobietą, która zostaje matką i kiedy bycie matką pochłania i zatraca, a kiedy sprawia przyjemność i staje się jednym z elementów szczęśliwego życia.

Uważam, że supermamy mają superdzieci. Aby być supermamą, nie można być "tylko" mamą. Młode mamy zachłystują się macierzyństwem. Z zadbanej dziewczyny zmieniają się w matkę zadbanego dziecka. Nie ma w tym nic złego, jeżeli jest to stan przejściowy, który odpowiada zarówno mamie, jej partnerowi jak i otoczeniu. Najważniejsze, to w odpowiednim momencie zorientować się, kiedy nadszedł moment, by być kobietą, nie matką, nie żoną! Brytyjki, bohaterki książki Williams, odkrywają życie pozamacierzyństkie dużo szybciej niż Polki. Dzięki przejaskrawieniu i dużej dawce humoru polska czytelniczka może zastanowić się, kiedy ona sama jest gotowa na zmiany.

I wreszcie ostatnia sprawa (nie wiem, czy nie równie ważna jak nasze własne odczucia i motywacje), a mianowicie kwestia presji społecznej. Piękna dziewczyna zostaje mamą i nagle wszyscy oczekują tego, że jej priorytety zostaną zepchnięte na dalszy plan na rzecz macierzyństwa. A przecież może być zupełnie inaczej. Naprawdę, da się pogodzić siebie " sprzed dziecka" z sobą w roli mamy!

A może część polskich mam czyta tę recenzję w barku kawowym dla niepalących, gdzie jest darmowy dostęp do Internetu, obok stolika stoi wózek, a na stoliku koło laptopa paruje podwójne latte? Polskie mamy też potrafią być super! Oczywiście, jeżeli chcą!

Dota Szymborska